14.

Jesień powoli zmieniała się w zimę. Kiedy jechali taksówką przez miasto w milczeniu, zmrok na dobre zagościł na niebie i między budynkami. Lekko siąpiący deszcz rozmazywał obraz i za oknami były tylko czarno-kolorowe plamy. Siedzieli z daleka od siebie, każde zapatrzone w to, co widać za oknem po jego stronie i zajęte bliżej nieokreślonymi myślami. Od wyjścia z pokoju Chrisa nie zamienili ze sobą nawet słowa. Adam poruszał szczękami jakby coś mielił w ustach, Weronika patrzyła w dał nic nie widzącym wzrokiem i miała pustkę w głowie. Wysiadła bezmyślnie przed hotelem i dopiero we foyer zorientowała się, że to inny niż poprzednio. Równie bezmyślnie poszła za Adamem do windy. Lustrzana klatka otuliła ich cisza i objęła światłem. Tam wreszcie na siebie spojrzeli.

• Ile mamy czasu do tego detektywa?- spytała, gdy spojrzał na zegarek
• 40 minut. Jesteś głodna?

W tym momencie zaburczało jej głośno w brzuchu. Roześmieli się oboje.

• Choć zrzucimy to z siebie i idziemy coś zjeść. Żarcie w samolocie było fatalne.
• Leciałeś liniowym?
• Tak. Zgrało się idealnie w czasie.

Otworzył drzwi do pokoju.

• Zrzuć to na łóżko. Muszę siku. - i zniknął w drzwiach łazienki.

Rozejrzała się po pokoju. Był większy niż jej mieszkanie. Takie przynajmniej sprawiał wrażenie. Podeszła do okna. Widok na Tiergarten i Bramę Brandenburską. Niesamowite. Otworzyła buzię z zachwytu i przykleił a się do szyby jak małe dziecko.

• Panienka ma ochotę na łazienkę?
• Oj tak – minęła go szybkim krokiem. Po chwili była z powrotem.
• Chodź. Zaraz mi tu padniesz. Masz jakiś taki nieokreślony kolor twarzy z tendencja do zielonego i szarego...
• Nic nie jadłam od wczoraj wieczorem.... chyba... nie pamiętam.
• Idziemy. -objął ją ramieniem i wyszli z pokoju. Ciężki nastrój, który był jakoś minął, jakby go obydwoje wydalili z płynami fizjologicznymi. Szli żartując z neutralnych rzeczy, jak pogoda, wczesny zmrok, ilość prądu zużywanego przez hotel itp. W restauracji poprosili o to, co będzie najszybciej. Weronika wybrała polędwicę. Adam chwile zwlekał ale poszedł jej śladem i patrzył z zaskoczeniem jak pochłania lekko krwiste mięso. Zdecydowali, że deser zjedzą w kawiarni, gdzie się mieli spotkać z policjantem. Rozsiedli się w wygodnych fotelach z widokiem na wejście a jednoczesnie nieco w mroku. Zamówili po kawie i torciku czekoladowym. Kiedy Weronika kończyła drugi kawałek przy ich stoliku pojawił się przystojny, lekko szpakowaty mężczyzna w skórzanej, motocyklowej kurtce, dżinsach i motocyklowych, skórzanych butach.
• Podejrzewam, że z Państwem jestem umówiony – rozejrzał się jednocześnie po sali. Przy stolikach siedziało kilka osób ale wszyscy jak jeden mąż zakuci w garnitury. - tak sobie wydedukowałem, że muzyk raczej w garniturze nie będzie.

Adam podał mu rękę i zaprosił gestem, by usiadł. Detektyw podał rękę Weronice.

• Po Pani obecności wnoszę, że ma Pani jakiś związek ze sprawą?
• Dobrze Pan myśli. - Weronika westchnęła głęboko.
• No nic to za chwilę. Kawę poproszę – powiedział do kelnera, który się pojawił jak spod ziemi – i torcik orzechowy...albo nie – spojrzał na ich talerzyki. Werka co prawda swój już pochłonęła ale Adam jakby się zastanawiał, czy jeść czy nie jeść – czekoladowy.

Kelner zniknął a detektyw zdjął kurtkę.

• Państwo wybaczą, tu ciepło dosyć – przerzucił ją przez oparcie – no dobrze. Zajmijmy się zatem Pana przyjacielem.

Kelner postawił przed nim kawę i ciastko.

• Przepraszam, że przerwę – Adam się wtrącił zatrzymując gestem kelnera – czy miałby Pan coś przeciwko, jeśli byśmy sobie wzięli coś mocniejszego?
• Ależ skąd. To spotkanie nie w komendzie zatem...proszę się nie krępować.
• Pan też ma może na coś ochotę?
• W sumie... lampka koniaku, czemu nie.
• Werka?
• Dla JD. Z dwiema kostkami lodu.
• To dla mnie też JD i też dwie kostki...

Kelner oddalił się.

• Zatem wróćmy do sprawy. Proszę mi opowiedzieć historię Panów znajomości.
• Od początku? - Adam wyglądał na zaskoczonego
• Tak. Może być ogólnie. Ostatnie kilka miesięcy poproszę bardziej szczegółowo.
• No cóż, dobrze.

Adam zaczął opowiadać. Policjant nie przerywał aż do momentu, kiedy pojawili się w Berlinie.

• Tu poprosze o szczegółową relację. Najdokładniej, jak Pan pamięta.
• No cóż – Adam skinął na kelnera, by przyniósł kolejne drinki – tym razem podwójny dla mnie – spojrzał na Werkę – dla Pani też. Dla Pana powtórka.

Detektyw nie zaprotestował.

• Zatem... przylecieliśmy obgadać kontrakt płytowy i trasę koncertową. Ponieważ najlepiej nam wychodzi, jak sami wszystkiego dopilnowujemy, zatem całą grupą zrobiliśmy sobie wypad do Berlina. Prywatny samolot, taksówki do hotelu..
• Jakiego? Ile taksówek?
• Westin. Trzy, hotelowe. Zamówiłem wcześniej, by nas odebrali. Potem hotel, szybki bezproblemowy meldunek, prysznice, lunch w hotelowej restauracji. Nie pamiętam menu. Stoli zawsze mamy ten sam, pod oknem. Menu powinienem mieć gdzieś na mailu. Mamy swoje widzimisie i trochę wymyślamy, żeby nie było nudno... no – pociągnął solidny łyk – potem pojechaliśmy do O2 obgadać koncert, spotkanie trwało jakieś 40 minut, potem pojechaliśmy do studia...nigdy nie pamiętam nazwy ulicy, ale wiem jak tam trafić. Prześlę Panu mailem razem z menu, jeśli trzeba.
• Bardzo poproszę – detektyw miał cały czas podobny, niewzruszony wyraz twarzy, zerową mimikę i stonowany, przyjemny męski głos.
• Mieliśmy tam nagranie. Chcieliśmy wypróbować warunki i trochę nam zeszło. Potem trzeba było to opić zatem poszliśmy całą grupą z przedstawicielami studia i DAEG na kolację. Gdzieś na Kurfurstendamm, nazwy tez nie pamiętam ale będzie w wyciągu z karty. Zresztą cała historia nocnej włóczęgi będzie na wyciągu z karty.
• To aż tak się panowie włóczyli?
• No wie Pan...Berlin wciąga.
• Czyżby?
• Trochę tak...
• No dobrze, to poproszę wyciąg z karty.
• Jasne. Wróciliśmy koło.... chyba między 3 a 4 rano. Każdy poszedł do siebie, każdy sam – spojrzał na Weronikę ukradkiem, co oczywiście nie uszło uwadze policjanta ale postanowił to chwilowo zignorować i wrócić do tematu we właściwym momencie – koło 9, 9.30 spotkaliśmy się na śniadaniu bo mieliśmy kolejne nagranie w studiu a potem spotkanie w sprawie materiałów reklamowych i promocyjnych, graficznych itp...
• Wszystko załatwiacie sami?
• Wie Pan, tak. Znamy się więcej niż pół życia. Wiemy, że żaden menadżer tego nie załatwi jak my. No i jak do tej pory taki układ się sprawdza...
• Jasne. - Detektyw patrzył chwile jakby przez Adama, upił łyk swojego trunku i gestem poprosił o kontynuowanie opowieści.
• Tak, zatem ze studia pojechalismy do niewielkiej pracowni graficznej, gdzieś na Weddingu, jeśli dobrze pamiętam.
• Cały czas taksówkami?
• Wynajęliśmy limuzyny.
• Poproszę o detale.
• Jasne, To będzie w Consierge bo wzięliśmy limuzyny z hotelu. W każdym razie tam chwile zabawiliśmy bo okazało się, ze na miejscy zrobiliśmy burzę mózgów i powstała zupełnie nowa koncepcja na stronę graficzną, plakaty itp. A potem mieliśmy spotkanie z ludźmi z wytwórni od promocji itp.
• Gdzie?
• Z człowiekiem właściwie...o rany, nie pamiętam, jak się ta knajpa nazywała – spojrzał pytająco na Weronikę.
• „Funkyou” na Friedrichsein...
• Tak? - Detektyw przeniósł wzrok z Adama na jego partnerkę.
• No tak – Weronika wzięła głęboki oddech – pracuję tam. Chłopaki mieli rezerwację, ja miałam zmianę. Poznałam wtedy Chrisa, nalegał na spotkanie. Czekał po zamknięciu pod praca i poszliśmy na kolację – zobaczyła jak Policjant nabiera powietrza – nie pamiętam. Boczna od Friedrichstrasse, podam nazwę jak zgoogluję. Zjedliśmy, poszliśmy się przejść, wsadził mnie do taksówki i... - zacięła się.
• Wtedy Go ktoś napadł?
• Pewnie tak. Wie Pan, była dziwna sytuacja. Miał wrażenie, że ktoś nas śledzi, obserwuje. Uznałam to za przypadek ale teraz – pokręciła głową – sama nie wiem. Tym bardziej że jak się we środę widziałam z Adamem – Detektyw nieznacznie uniósł lewa brew w geście zapytania i przeniósł wzrok na Adama - też jakby ktoś nas śledził. Znaczy ja tego nie zauważyłam tylko Adam. A ta osoba była za daleko, żeby próbować złapać.... Boże, czy to mógł być ten człowiek> Czy On skrzywdził tak potwornie Chrisa?
• Nie wiem...
• Czy nam, czy Adamowi coś grozi?
• Nie wiem...
• Boże, niechże Pan go złapie – chwyciła jego dłonie i ścisnęła mocno. Zbierało się jej na płacz.
• Spokojnie. Na początek poproszę o wszystkie te dane na maila, nazwy, adresy, wyciągi itp. Wszystko co Państwo dadzą rade sobie przypomnieć, każdy detal... powiedzmy do jutra do – spojrzał na przegub prawej dłoni, na zegarek, który wyglądał na zdecydowanie bardziej kosztowny niż pozwoliłaby na to pensja policjanta – 16. - złapał ich wzrok i uśmiechnął się – moja trzecia żona pochodzi z bardzo bogatej rodziny. Miała fantazję, by wyjść za policjanta no i wyszła.
• Czy przy okazji jest angielską arystokratką? - Weronika od początku była zafascynowana jego cudnym brytyjskim akcentem.
• A to akurat spadek po drugiej żonie. Była,jak Pani słusznie zauważyła, brytyjską arystokratką. Niestety, jak to w arystokracji bywa zdrowie miała słabe. Owdowiałem po 6ciu latach małżeństwa. Ale został mi akcent i sympatyczny Cottage w Yorckshire. I czyniąc zadość Państwa ciekawości, pierwsza żona, pobraliśmy się na studiach, zginęła w wypadku samochodowym. Mnie jakoś poskładali – odgarnął dłonią włosy na skroni i dopiero teraz oboje dojrzeli grubą i długą bliznę nad uchem niknąca we włosach na tyle głowy – przez dwa lata uczyłem się na nowo chodzić i mówić.
• O matko, przepraszam,nie chciałam być aż tak nietaktowna...
• Nie szkodzi. I nie była Pani. Nietaktowny to ja zamierzam być pytają, dlaczego jednego wieczoru widzi się pani z Chrisem a drugiego z jego kolegą?
• Mocne. Ale rozumiem. Z Adamem umówiłam się na randkach internetowych. Przypadek sprawił, ze mieli rezerwacje tam, gdzie pracuję., Gdyby nie to pewnie nigdy bym nie poznała Chrisa i nie leżał by teraz w szpitalu. - ukryła twarz w dłoniach by ukryć falę wzruszenia.
• No takiej odpowiedzi się nie spodziewałem. Ale sprawdzę i to. Poproszę o Pani komputer. A przynajmniej dostęp do portalu. Też może jutro. Nie miałem tego w planach ale spotkajmy się o 16 tutaj – podał wizytówkę z adresem – proszę mi oczywiście przesłać wcześniej te wszystkie informacje mailem.
  Wstał dopiwszy alkohol.
• Na mnie już czas.
• Przepraszam, to nie moja sprawa, ale chyba...
• Nie zamierzam prowadzić po alkoholu – detektyw uśmiechnął się – jasne że nie. Motocyklowe wdzianko lubię ale nie jeżdżę w taką pogodę. Ani po %. Dziękuję za Państwa czas i zapraszam jutro.
• Proszę Pana...-Weronika nie wiedziała jak zapytać – jakie są szanse?
• Statystyki mogłyby być lepsze. Czasem przepisy prawne krępują nam ręce.
• Ale widzi Pan jakąś szansę?
• Powiedzmy, że prawo jest po to, by wymierzać sprawiedliwość. A jeśli jej wymierzanie jest wbrew prawu to trzeba sobie z tym jakoś poradzić. Nie jestem Eliot Ness ale dorwę tego skurwysyna.

Popatrzyli na siebie w milczeniu i pożegnali się uściskiem dłoni. Patrzyli na szerokie plecy policjanta, kiedy wychodził z hotelu w mokrą noc.

*******************************

Stanął przed hotelem. Pomachał przecząco głową na pytający wzrok chłopaka w hotelowym uniformie wskazującego na taksówkę. Przesunął się lekko w bok, z wewnętrznej kieszeni kurtki wyjął dyktafon i go wyłączył. Następnie wyjął paczkę papierosów, wsadził niedbale jednego między wargi, odpalił ozdobną benzynową zapalniczką i mocno się zaciągnął. Wypuszczając wolno dym zamknął oczy i lekko odchylił się do tyłu.

- Dzieciaki – wymruczał do siebie. Usta skrzywił mu grymas uśmiechu. Zaciągnął się jeszcze raz, postawił kołnierz w kurtce i żwawym krokiem odszedł w deszczową ciemność.